در میان من و تو فاصله هاست

آن قدر در هراس بازنگشتن غوطه ور ماندی تا همه ی حروف از قاب پنجره ی قافیه ها پرواز کزدند.

آن قدر در خیال فراموشی تردید کردی که دیگر هیچ خبری از چلچله ی معانی شعرهایم نشد.

هرچه صامت و مصوت بود از زیر بال (از تو نوشتن) شانه خالی کرد.

و من در تلاطم این تنهایی غریب...بی اعتنا به بیگانگی...برایت سرودم...

و همچنان در انتظار این آوای رویا گونه در تب و تاب التماسم:

غزلم!

اکنون که فاصله ی نگاهمان هر صبح آواز امتداد یک خط را نمی نوازد...غزل کدام نا آشنا شده ای؟؟!

|+| نوشته شده توسط غزل مهدوی در جمعه نوزدهم مرداد 1386 و ساعت 18:39 |