سلام همسفر روزهای غربت من

خوش آمدی به غزلهای غرق حسرت من

اگرچه دوری از این شعر گریه آلوده

عبور کرده ای از آتش شکایت من

اگرچه بابت حرفی که در دلم پوسید

رسیده است به پایان دوباره مهلت من

اگرچه از همه ی سهم با تو بودن شد

همین دو عکس سیاه و سفید قسمت من

ولی هوای نگاهت عجیب سر زده است

به سرسرای حزین و نجیب خلوت من

چقدر زنده شد آن خاطرات تکراری

دوباره قصه ی ما...پیچک تو...آفت من

همان دوشنبه سه و سی دقیقه یادت هست؟!

که ایستاده از آن لحظه پای ساعت من

چه حس زاویه داری میان ما چرخید

سکوت بی رمق تو شکست حرمت من

تو را ندیدم و شاید به خواب هایت هم

هنوز سر نزده یک غزل به قامت من

چه بهتر آنکه بخشکد گلایه ام وقتی

نمی رسد به نگاهت صدای صحبت من....