رفتند ماهیان عروس زلال خواه....فریاد از فریب و فسون نهنگ شب

حالا تبدیل شدند به چند صفحه دل نوشته.واقعیت اینه که اگر چه از آشنایی با غزل ساده و روان امروز خوشحالم.اما اولا که نگرانم که بیش از اندازه ی لازم در این مبحث غرق بشم.در ثانی کم تجربه بودنم در این زمینه باعث می شه کارها با اون قدرتی که خودم انتظار دارم از آب در نیان.

در ضمن اخیرا روی چند مورد ترانه کار کردم که بر خلاف انتظارم از وارد شدن در این حیطه(هر چند ابتدایی) احساس خوشحالی می کنم.باید از استاد نازنینم تشکر کنم که موقعیت این تجربه ی جدید رو برای من فراهم کرد.

در ضمن من قراره از اول ماه آینده دانشجوی ادبیات دانشگاه تهران باشم.شاید بتونم امیدوار باشم که با تحصیل در این رشته اوضاع شعرها بهتر از اینها بشه.

حالا هم برای اینکه اعلام موجودیت کنم یک غزل نه چندان جالب دارم.از اینکه نقد کنید خوشحال میشم.اما خودتون بهتر از من می دونید که وقتی خود آدم از شعرش لذت نبره دیگران که دیگه هیچی....